De boerenmarkt op het plein van de Noorderkerk is tijdelijk verplaatst naar de Westerstraat. Er lopen veel drammerige types rond maar de kramen zijn uitnodigend. Naast een bosje rozenbotteltakken nam ik een geitenkaasje mee en een onsje mini shitake. Van het brood maakte ik gewoon een paar foto's.
De mens is wat hij eet. Maar weet hij eigenlijk wel wat hij eet? Weet de mens dus wel wie hij is? De makers van Carnivoria roepen vragen op, bij zichzelf en bij de toeschouwer. Vragen zonder pasklare antwoorden overigens. Bio-industrie. Milieuvervuiling. Voedselkilometers. Overbevissing. Wie in de 21e eeuw eet is per definitie schuldig.
Met veel plezier snijd ik een aantal keer per jaar een rode kool aan stukken. De kleur en de structuur zijn fascinerend. Meestal gaat de kool in de pan en wordt gestoofd maar vandaag werd het een herfstig slaatje. 3/4 kool werd in flinterdunne sliertjes geschaafd en in een grote kom gedaan. Er ging versgemalen zout en peper op en daarna werd de kool met de hand licht gekneed zodat die wat zachter werd. Erdoor gingen een handvol gewelde rozijnen, twee appels in blokjes, een ragfijn gesneden halve rode ui en een vinaigrette van balsamicoazijn, gembersiroop,walnotenolie en zonnebloemolie. Een plukje salade op het bord, wat gehakte hazelnoten erover en verkruimelde geitenkaas of een paar krullen oude of parmezaanse kaas.
Thee is thee zou je denken. Gek genoeg kun je het drinken van thee de ene keer heel anders beleven dan de andere keer. Altijd lekker is het kopje thee bij mijn schoonmoeder. Met zorg gezet en vergezeld van bergen biscuit. Ik sop niet. Zij wel !
Vandaag was ik in de Indische buurt in Amsterdam. Een volksbuurt die het groot stedelijk gevoel aanwakkert. Tijdens een wandeling door de exotische Javastraat met talloze on-Hollandse winkels en eetgelegenheden kwam ik terecht bij de slagerij/kruidenierszaak van de legendarische familie Genco, Ik kocht er een liter Griekse olijfolie voor net geen 4 euro. Het is geen gastronomische ontdekking maar de prijs/kwaliteit verhouding is ver boven gemiddeld. Een prima olijfolie voor dagelijks gebruik. Ook voor salades.
voor de taart
Oftewel ossenhart tomaten uit Italië. Als ik mijn ogen sluit zie ik ze zwaar aan de struiken hangen onder de hete Italiaanse zon in de tuin van de buurman van mijn zwager. Sinds jaren woont hij in de Italiaanse Piemonte. Een moestuin hoeft hij niet te beginnen. Dagelijks staan de overschotten vers van de buren op zijn stoep. Deze ossenharten liggen vanavond naast de mozzarella met een scheutje olijfolie uit Sicilië en een basilicumblaadje uit de polder. 
Als je vanaf het monument op de Dam de Damstraat inloopt, waar hordes toeristen je tegemoet komen, is er na een meter of veertig aan de linkerkant een zij-ingang van Hotel Krasnapolsky. Aan het einde van die gang gloort groen. Het is het terras van De Zomertuin. Een oase in hartje Amsterdam. De broodjes zijn o.k evenals de salades maar het gaat 'm voornamelijk om de setting. Even een uurtje uit de drukte, loffelijk zitten in het groen.
Een vriendin vierde haar verjaardag groots. De catering werd ingevlogen maar de desserts kwamen uit eigen keuken. Onder andere deze ricottataart. In deze editie werden abrikoosjes gebruikt.
Op een extreem hete augustusdag bezocht ik Musée d'Orsay. Na het zien van de kunst liep ik tegen het restaurant aan. Was er een tafelgenoot voorhanden geweest dan was ik aangeschoven.
Zo, ik ben er klaar mee. Weg met de macarons! Ik ben een tijdje meegegaan in de gekte maar na mijn laatste bezoek aan Parijs heb ik het gehad met dit over het paard getilde koekje. Ik had mijn route naar Laduree fijntjes uitgestippeld zonder rekening te houden met mijn totale orientatiestoring van die dag. Toen ik eindelijk voor de etalage stond viel het tegen. Misschien kwam het omdat ik diezelfde etalage al menig keer op diverse foodie-blogs voorbij had zien komen en de verrassing uitbleef. Nu ik er toch was besloot ik naar binnen te gaan. Twee hautaine nufjes in het heilige der heilige achter de toonbank. Ik heb er vier gekocht. Te weten chocola, mokka, cocos en caramel. Zonder knipperen heb ik een uurloon neergeteld en vervolgens heb ik ze achter elkaar opgegeten op een koele stenen bank op de binnenplaats van het Louvre. Toegegeven, lekkere koekjes maar heiligverklaring is zwaar overdreven. Ik ga er na dit bericht geen woorden of foto's meer aan vuil maken. Misschien af en toe stiekem even loeren op een andere blog. Ze zien er natuurlijk wel schattig uit. 
Daar wilde ik perse heen. Op mijn eerste Parijsdag naar Les Halles voor kookspullenhemel Dehillerin. De winkel is een fenomeen. Er staan tenminste een mannetje of zes in een middelgrote, kleiner dan ik dacht, winkel. Het woord display komt niet voor in de vocabulaire van Dehillerin. De meeste potten, pannen en overige keukenzaken gaan schuil onder een laag stof of zijn niet uitgepakt. Lachen man. Ik daalde af naar de spookkelder waar een hele voorraad dozen stond met van alles van het merk Staub. Weer boven vond ik een Eiffeltorenkoekjesvorm in een hoekje. Het afrekenen van de vorm was geen sinecure. Ik moest me aanmelden bij een van de verveeld kijkende employees die me verwees naar de kassa, twee stappen achter hem. Vervolgens moest ik een formulier invullen compleet met naam en woonplaats. Het scheelde niet veel of ik had mijn leeftijd ingevuld en de reden van mijn aankoop. Toen ik tenslotte had betaald was mijn vorm verdwenen. Die was op miraculeuze wijze weer bij een ander mannetje terecht gekomen die er stiekem snel een zak omheen had gedaan. Poehpoeh hehe. En nu gewoon lekker weer naar Duikelman. Daar laten ze zien wat ze hebben en ze kijken ook een stuk vrolijker. Dehillerin eat your heart out! 
Tassen vol met vers van de Lindengrachtmarkt aan het fietsstuur. Het gelukkigst was ik met deze literfles heerlijke, biologische, olijfolie uit Sicilië. Een Nederlandse ondernemer met een olijfgaard op Sicilië. Een fles vol zon voor een tientje. Zomaar op de Linden-grachtmarkt in Amsterdam.
In Meppen, Drenthe, staat Het Tramlokaal. Vroeger een station op de tramroute Assen-Coevorden, tegenwoordig een sfeervol en prima restaurant met de mogelijkheid voor een overnachting in een van de drie smaakvolle, comfortabele kamers. Het Tramlokaal maakt deel uit van de verzameling heerlijke adressen van Erfgoed Logies. 
Tijdens een paar dagen Drenthe werd het "Wat is Nederland toch mooi",
Vrijdag 7 augustus gaat de film Julie & Julia in premiere in de VS en Canada. Wij moeten er helaas nog even op wachten tot 22 october. In de tussentijd kun je wel terecht op de website voor onder andere de trailer, de foto's en andere interessante info.
Bij een bezoek aan de kelder in warenhuis Dun Yong in de Amsterdamse Chinese buurt vond ik deze grillplaat. Hij is van onder open en kan op de wokbrander van het fornuis worden geplaatst.
"Food Lover's Guide To The Planet
Deze engelstalige geweldige en volledige site over alles dat met eten in de franse Languedoc heeft te maken wil ik niemand onthouden. Een informatief portaal naar een interessante streekkeuken met goede links.Ik herinner mij een Engelse gezinsvakantie in het mooie Cornwall. De locatie ben ik kwijt evenals het jaar maar met vreugde denk ik terug aan Cornish pasties.
